MUZIEK

Paul Young

Popidool uit de jaren 80

Zelden stond een artiest zo symbool voor een muzikaal tijdperk als Paul Young. De inmiddels 61-jarige zanger uit Luton liet in de tijd van de schoudervullingen, yuppen en de rubiks kubus menig tienerhart sneller kloppen met zijn zoetgevooisde stemgeluid en meeslepende ballades. Want wie playbackte er in de jaren tachtig op schoolfeesten niet de hit ‘Love of the Common People’ of ‘tearjerker’ ‘Everytime You Go Away’ eenvoudig mee?

Paul Young leerde al op zeer jonge leeftijd piano en gitaar spelen. Na zijn schooltijd gaat hij aan de slag als automonteur en treed hij in de avonduren op met verschillende bandjes. Hoewel Young in die muzikale beginperiode vooral basgitaar speelt, kan hij zijn passie voor zingen niet verbergen. Een probleem: zijn favoriete stijl - soul - is in die tijd niet bepaald populair meer. Na een avontuur met de band Q-Tips, besluit de Brit het solo te proberen en weet met zijn debuutalbum No Parlez (1983) - met daarop onder meer de cover ‘Love of the Common People’ - een perfecte mix van onvervalste blue-eyed-soul te combineren met moderne pop.

Opvolger ‘The Secret of Association’ (1985) wordt een even groot succes met singles ‘Everytime You Go Away’ en ‘I’m Gonna Tear Your Playhouse Down’ als top-40-hits. In datzelfde jaar is Young een van de sterren achter Band Aids ‘Do They Know It’s Christmas’ en zingt hij op Live Aid. Vier jaar later treed Young ook op tijdens het Nelson Mandela Tribute, waar hij het nummer ‘Don’t Dream It’s Over’ van Crowded House nieuw leven inblaast. In 1991 scoort hij wederom een wereldhit met ‘Senza Una Donna’ dat hij met de Italiaanse ster Zucchero opneemt.