Deze website gebruikt cookies

Elk jaar organiseren de Cultuurraad van Heist-op-den-Berg en CC Zwaneberg De Kunstwedstrijd. Met de steun van sponsors werden prijzen uitgereikt aan drie kunstenaars die volgens een jury van experten hun medium op een uitzonderlijke wijze beheersen of invullen. De selectie gebeurde anoniem en enkel op basis van de ingeleverde werken. Dit jaar was de discipline schilderkunst. De jury, bestaande uit Line Debaecke, Ariane Van der Veken, Stefan Serneels en Joke Hansen, selecteerde 53 werken uit de 188 inzendingen.

Eerste prijs: Amber Henderikx, Peanut, 2025, acrylverf en oliesticks, 200 x 130 cm.             
De werken van Amber Henderikx bestaan uit transparante en dekkende lagen, die elkaar afwisselen in een dynamisch dieptespel. Haar streven naar het overbrengen van een dynamisch gevoel is sterker dan een drang naar perfectie; ze zet sterk in op contrasten en omarmt ‘ongelukjes’ of toevalligheden. Dat leidt tot een expressieve beeldtaal, die referentiebeelden zoals oude foto’s uit familiealbums of eigen snapshots uit het dagelijks leven lostrekt van de realiteit, richting abstractie en een nieuwe interpretatie. Het is precies die gelaagde techniek én inhoud die de jury overtuigde van de kwaliteit van dit werk. Zowel uit de beeldtaal, als in de penseelvoering en zelfs het formaat van het werk, sprak voor de jury durf en talent. Het werk werd algemeen bijzonder sterk en sprekend bevonden, waarbij de schijnbare vervreemding van de personages nog een extra dimensie toevoegt. 

Tweede prijs: Ines Claus, 'The Shoes I always wanted' (1990s aesthetics, Y2K fashion magazine), 2025, acryl, inkt en papier op doek, 85 x 95 cm.

Ines Claus’ werken op papier en doek vertrekken vanuit de visuele talen van mode, reclame, stedelijke ruimte en productpresentatie, als voorlopige displays die waarde en representatie binnen de hedendaagse consumptiecultuur bevragen. Haar praktijk kan gelezen worden als een nieuwsgierige verkenning van objecten en hun semantische en functionele rollen in het dagelijks leven. Accessoires, dragers en materialen worden losgemaakt uit hun oorspronkelijke context, hun betekenissen verschuiven. De jury prijst dit sobere werk voor de gelaagdheid en hedendaagsheid. Het is een fris werk in een unieke stijl, met een raadselachtige beeldtaal en subtiele referenties aan de recente kunstgeschiedenis. 

Derde prijs: Tibo Vergote, Smartphone Shop, 2024, lakverf en olieverf op doek, 200 x 170 cm.

De praktijk van Tibo Vergote onderzoekt de materialiteit en veelzijdigheid van het medium schilderkunst. Het werk ‘Smartphone Shop’ maakt deel uit van zijn masterproject, waarin hij de visuele en ruimtelijke overeenkomsten tussen de presentatie van beeldschermen en van kunst onderzocht. De strakke esthetiek van een Apple Store weerspiegelt in zekere zin de 'white cube', terwijl de talloze kleine, chaotische smartphone repair shops in steden een contrasterend tentoonstellingsmodel suggereren. Het monumentale doek toont een vitrine van een smartphonewinkel in Brussel. De beeldschermen zijn gereduceerd tot repetitieve, glanzend zwarte vlakken. Door de reflecties van de lakverf en de schaal van het doek wordt de toeschouwer in het beeld betrokken. Het werk viel de jury op door de originaliteit en formaat, maar ook door de interessante contrasten en lichtwerking. Het hedendaagse onderwerp maakt het des te boeiender, omdat het onze moderne samenleving en digitale technologie tot volwaardig onderwerp van de schilderkunst opneemt. 

Eervolle vermelding: Pieter-Jan Feys, Agfa Factory Karton, 2025, olie op doek, 68 x 77 cm.

Pieter-Jan Feys genoot opleidingen in de fotografie en de elektronica, maar verdiepte zich doorheen de jaren in schilderkunst. Zijn werken vertalen archieffoto’s naar een nauwkeurige en verfijnde schilderstijl. Dit beeld toont een werknemer van Agfa Gevaert, die testen doet voor fotonegatieven.

Eervolle vermelding: Levi Overvest, Regentenstuk, 2025, olieverf op doek, 120 x 240 cm.

De schilderijen en sculpturen van Levi Overvest gebruiken historische, religieuze en mythische motieven om verhalen te vertellen over macht en geweld. De geschiedenis dient als referentie om menselijk gedrag te onderzoeken. De werken ontwikkelen zich buiten een eigen denkkader. Door intenties los te laten en het materiaal mee een richting te laten bepalen, ontstaan werken die collageachtig van aard zijn, maar waarin de onderliggende eenheid behouden blijft.